Wie mag er als eerste op kraambezoek komen, je vader of je moeder?

Over grote levensmomenten zoals verhuizen, samenwonen, trouwen of kraambezoek, en hoe het hebben van gescheiden ouders zulke momenten lastig kan maken.

In een land hier ver vandaan…

Toen je vroeger fantaseerde over dit soort momenten - zwanger zijn, een kindje krijgen, samenwonen, huis kopen, trouwen - kwam de vraag “zal dit wel goed gaan tussen mijn ouders?” niet eens in je op. En nu ligt die vraag als een soort verdrietige deken over jouw moment heen. De blijdschap en het plezier dat je wilt voelen, worden overschaduwd door spanning. Door de angst of je ouders wel normaal tegen elkaar kunnen doen.

Not my problem

Wat er vaak gebeurt, is dat een gebeurtenis die eigenlijk over jou gaat, verandert in gepieker rondom je ouders. Je bent zwanger en ineens denk je niet meer aan de babykamer, maar aan wie wanneer op kraambezoek komt. Je gaat trouwen en bent niet bezig met je geloften, maar met de tafelschikking. Je koopt een huis en in plaats van trots voel je spanning over wie er eerst langs mag komen. Het is niet meer jouw moment maar hun scheiding die de boventoon voert. En precies op dat moment stap je het veld op.

Je rent harder dan je rennen kan

Want het beeld dat bij mij altijd omhoog komt, is dat van een voetbalveld. Je ouders zijn van één team ineens twee teams geworden. Alleen missen ze allebei een keeper. Iemand die hen beschermt. En jij voelt aan alles dat jij dat het beste kan. Het enige probleem is: je kan niet in twee doelen tegelijk staan. Dus je gaat rennen. Heel hard rennen. Als je vader iets over je moeder zegt, ren je naar haar doel. Zegt je moeder iets over je vader, dan sprint je weer de andere kant op. En zo blijf je heen en weer gaan. Vermoeiend hè? En ergens voelt het ook logisch. Alsof dit jouw rol is. Alsof jij degene bent die het een beetje bij elkaar moet houden.

Jouw plek is in de kantine

Wat je je alleen nog niet realiseert, is dat jij helemaal niet op dat veld hoort te staan. Je bent niet hun keeper. Je bent niet de bal. Je speelt niet eens mee. Jij en jouw team zitten ergens anders. Bij de zijlijn. In de kantine. Met een broodje kroket en een biertje, whatever haha. In ieder geval: niet op dat veld! Maar je stapt er wel steeds op. En dat is precies waarom dit soort momenten zo zwaar kunnen voelen.

"Het gaat er niet om wie er wanneer komt. Het gaat erom dat jij jezelf verliest in het nemen van die beslissing."

Kom van dat veld af

De kunst is dus niet dat je het perfect oplost. Niet dat je de ideale verdeling maakt waar iedereen blij van wordt. De kunst is dat je het moment herkent waarop je weer dat veld op stapt… en dat je jezelf weer terug zet. Naar de zijlijn. Want let’s face it, dat doen we allemaal weleens. Stiekem even het veld op. Maar het verschil is dat je nu mag gaan zien wanneer je er op bent gestapt. En dat je de keuze hebt om er weer uit te stappen. En dat geeft rust. Overzicht. “Ooh fijn, ik kan het weer even van een afstandje zien” is echt één van de meest uitgesproken zinnen bij mij in de praktijk. Pas vanaf die plek kan je nadenken over vragen als: wat wil ik eigenlijk? Waar voel ik mij fijn bij? En ja, wie komt er dan als eerste?

Speak up, honey!

Wat ik veel zie, is dat mensen hun gevoel een beetje omzeilen. Door te zeggen wat de ander wel of niet moet doen. “Ja maar mam, jij moet gewoon geen commentaar op papa hebben.” Maar daar zit je gevoel niet. Dat zit meer hier: “Mam, ik word heel verdrietig als jij commentaar hebt op papa."Het voelt dan zelfs alsof je mij afwijst. En omdat ik dat zo voel, kan ik soms boos reageren op jou. Maar dat wil ik helemaal niet. Ik heb je hulp nodig. Zou je, voordat je iets over papa zegt, even stil kunnen staan bij hoe dat voor mij is?” Dat is spannend. Maar wel eerlijk. En van jou.

Dit is jouw moment

Of het nou gaat om een zwangerschap, een kraamtijd, een bruiloft of je eigen verjaardag - dit soort momenten leggen pijnlijk bloot waar je nog tussen je ouders in staat. Maar ze geven je ook de kans om iets anders te doen. Om te stoppen met rennen. En jezelf weer terug te zetten.

Want jouw leven is niet het speelveld van je ouders.
Het is van jou.

Dikke kus,
Charlie

Over Charlie

Toen Charlie 25 was, gingen haar ouders uit elkaar. Die ervaring veranderde haar leven. Inmiddels begeleidt ze als coach 20’ers & 30’ers met recent gescheiden ouders via haar platform Modoni, met als doel: herstellen en sterker terugkomen.