Je wilt geen partij kiezen

Het is hún scheiding, maar ze blijven allebei je ouders. Na een bezoek aan je vader voel je je schuldig naar je moeder, en andersom. Je probeert het steeds ‘gelijk te trekken’, alsof je anders niet loyaal bent.

Steeds in een ander kamp staan

Je stelt je anders op afhankelijk van wie er tegenover je zit. Bij je moeder hoor je jezelf je vader verdedigen, bij je vader precies andersom. Alsof je steeds móet kiezen, terwijl je dat helemaal niet wilt.

Waarom raakt de scheiding je zo, je bent toch al volwassen?

Je slikt je verdriet in, want iedereen lijkt te denken dat het “niet zo’n big deal” is als je ouders scheiden terwijl jij volwassen bent. Je hoort mensen zelfs zeggen dat het fijn is dat het niet gebeurde toen je klein was. Jij denkt: waarom raakt dit me zó?

Je voelt je verantwoordelijk voor hun geluk

Je zit bij je moeder aan de keukentafel, luistert en knikt begripvol. Ze vertelt hoe zwaar ze het heeft. Jij slikt ondertussen je tranen weg, want het voelt alsof jij degene moet zijn die haar overeind houdt.

Stiekem twijfel je over relaties

Je dacht altijd dat je binnen een paar jaar een gezin zou stichten. Maar nu voelt het alsof het fundament onder je voeten is weggevallen. Je denkt: als mijn ouders het niet volhouden, hoe weet ik dan dat ik het wel kan?

Je voelt een steek in je hart

Als je vader iets negatiefs zegt over je moeder, of andersom, voel je die steek. Je weet dat je volwassen bent en het kunt relativeren, maar voelen doet het nog steeds.