Je bent zwanger of gaat trouwen en in plaats van genieten, denk je aan wie wanneer op kraambezoek mag komen. Zo wordt jouw moment ineens hun scheiding.

Je woont op jezelf, hebt een baan en bouwt je eigen leven op. En toch sta jij ineens tussen je ouders in. Niet omdat ze het vragen, maar omdat je het zelf doet.

Iedereen zegt het als je ouders scheiden terwijl jij al volwassen bent: gelukkig dat je groot genoeg bent. Maar waarom voelt het dan alsof je vloer wegzakt?